Język czeski - język z grupy zachodniosłowiańskiej języków słowiańskich, stanowiących część rodziny języków indoeuropejskich. Najbliżej spokrewniony jest ze słowackim, polskim, kaszubskim oraz dwoma językami łużyckimi.
Wywodzi się z języka praindoeuropejskiego za pośrednictwem języka prasłowiańskiego. W mowie rozwijał się od X wieku. Pierwsze zabytki języka czeskiego pochodzą z XII stulecia; język literacki rozwinął się w XIV w.
Jest językiem ojczystym dla ok. 12 milionów ludzi, z tego ponad 10 milionów to mieszkańcy Czech. Resztę stanowią przede wszystkim imigranci i ich potomkowie w takich krajach, jak Słowacja, Stany Zjednoczone, Kanada, Niemcy, Austria, Australia czy Ukraina. Jest na 73. miejscu wśród najczęściej używanych języków świata.
Język czeski należy do języków fleksyjnych, charakteryzujących się rozbudowaną deklinacją i koniugacją. Do zapisu używa alfabetu łacińskiego, wzbogaconego o znaki diakrytyczne (zobacz alfabet czeski). W wymowie charakteryzuje się akcentem dynamicznym padającym na pierwszą sylabę (akcent inicjalny), istnieniem długich samogłosek oraz specyficzną głoską ř. Wyróżnia się cztery główne zespoły jego dialektów: czeskie właściwe, środkowomorawskie (hanackie), wschodniomorawskie i laskie.
Jest językiem urzędowym w Czechach oraz jednym z języków urzędowych Unii Europejskiej. Regulacją zajmuje się Instytut Języka Czeskiego Akademii Nauk Republiki Czeskiej.
Czesko-słowacka podgrupa etniczno-językowa wyodrębniła się w wieku IX, kiedy to migracje Madziarów odcięły ją od Słowian południowych i spowodowała jej zwrócenie się w kierunku Słowian zachodnich.
Najstarsze zabytki języka czeskiego pochodzą z XII w. (Kronika Kosmasa). W XIII i XIV w. rozwija się religijne (hymn do św. Wacława jest starszy przynajmniej o 200 lat od polskiej Bogurodzicy) i świeckie piśmiennictwo w tym języku, wcześniej w użyciu był język staro-cerkiewno-słowiański, który był językiem piśmiennym państwa wielkomorawskiego. Od tego czasu następuje okres rozkwitu języka czeskiego, zwłaszcza dzięki działalności Jana Husa. W okresie od X do XVI w. język czeski wywarł znaczący wpływ na słownictwo i ortografię języka polskiego.
Od roku 1620, po przegranej z Habsburgami, następuje upadek języka, który staje się językiem chłopstwa, podczas gdy szlachta i mieszczaństwo posługuje się niemieckim.
Dopiero pod koniec XVIII w. budzi się na nowo czeska świadomość narodowa i potrzeba wskrzeszenia języka czeskiego. W XIX w. kształtuje się współczesny język literacki (spisovná čeština), do czego przyczynił się znany czeski lingwista Josef Jungmann. Do XVI-wiecznego słownictwa czeskiego, wprowadził on wiele wyrazów gwarowych oraz z innych języków słowiańskich, pochodzenia polskiego lub rosyjskiego.